Ezilenlerin Şiddeti – Derya ÇAKIR

0
725

İktidarlar sömürü​ ​üzerine​ ​inşa edilirler​. ​Üretim​ araçları​ ​tek​ ​bir​ ​sınıfın​ ​yani burjuvazinin​ ​elindedir.​ ​Bir​ ​de​ ​üretim​ ​araçlarını​ ​kullanan​ ​belli​ ​bir​ ​ücret karşılığında​ ​çalışan proletarya​ ​ve​ ​en​ ​geniş​ ​kesimde​ ​​ ​emekçi/ezilen​ ​kesimler​ ​vardır.​ ​Bir​ ​sınıf​ ​rahatlık​ ​bolluk​ ​ve sınırsız​ ​imkan​ ​içinde​ ​yaşarken​ ​diğer​ ​bir​ ​sınıf​ ​olan​ ​proletarya​ ​ve​ ​ezilen​ ​bölükler​ ​daima​ ​zor şartlarda​ ​çalışır​ ​ve​ ​yaşar.​ ​Egemen​ ​sınıf,​ ​inşa​ ​ettiği​ ​bu​ ​sömürü​ ​sistemini​ ​sürdürmek​ ​ve​ ​ezilen emekçi​ ​kesimler​ ​üzerinde​ ​tahakküm​ ​kurmak​ ​için​ ​baskı​ ​ve​ ​zora​ ​ihtiyaç​ ​duyar.​ Burjuva iktidarlar, devletin​ ​yapısal​ ​temeli​ ​ekseninde ;tekçi, (tek vatan, tek millet, tek dil, tek din….) emperyalizme bağımlı, sömürgeci faşist bir karakterle kendi​ ​ideolojik​ ​hattına​ ​uygun​ ​olarak​ ​topluma​ ​bir​ ​biçim vermeye​ ​çalışır.​ ​Toplumun​ ​her​ ​kesimine​ ​kendi​ ​politik​ ​ideolojik​ ​çizgisini​ ​dayatır,​ ​hegemonya araçları​ ​oluşturur.

 

Toplumun​ ​bir​ ​kısmı​ ​bu​ ​dayatmaya​ ​sınıfsal,​ ​mezhepsel,​ ​etnik, cinsel​ ​ya​ ​da​ ​başka​ ​çelişkilerden kaynaklı​ ​karşı​ ​çıkarken​ ​bir​ ​kısmı​ ​resmi​ ​ideolojini​ ​dayatması,​ ​zoru​ ​ve​ ​asimilasyonu​ ​ile​ ​devlete yedeklenir. Bir​ ​kısmı​ ​da​ ​devletin​ ​resmi​ ​temsilcisi​ ​olur.​ ​İktidar ​karşı​ ​çıkan,​ ​ayaklanan​ ​ezilenleri baskı​ ​ve​ ​zor​ ​aygıtları​ ​(yargı,​ ​bürokrasi,​ ​kolluk​ ​kuvvetleri..​ ​vb.)​ ​kullanarak​ ​şiddet​ ​yoluyla sindirmeye,​ ​yok​ ​etmeye ​çalışır.​ ​Devletin​ ​yapısal​ ​temeli,​ ​iktidarın​ ​politik​ ​ideolojik​ ​çizgisi​ ve sınıf hareketinin nicel ve nitel özellikleri Karşı Devrimin ​ezilen emekçi​ ​kesimler​ ​üzerinde​ ​uyguladığı​ ​şiddeti​n ​biçimini​ ​ve​ ​boyutunu​ ​belirler. Örneğin burjuva demokrasisi gelişmiş bir ülke ile ifade ve örgütlenme özgürlüğünün dahi olmadığı bir ülke de iktidarlar ezilenler karşısında aynı şiddet aygıtlarını kullanmazlar.

Ezilenler​ ​düşledikleri​ ​gibi​​;​ ​eşit, özgür ve onurlu​ ​yaşamak​ ​için​ ​mücadele​ ​ederler.​ ​Ne​ ​var​ ​ki hiçbir​ ​kapitalist devlet ​ ​bunu​ ​istemez​ ​ve​ buna ​karşı​ ​çıkar.​ ​Resmi​ ​ideolojiyi​ ​kabul​ ​etmeyen​ ​ve​ ​harekete geçmek​ ​isteyen​ ​herkes​ ​iktidarın​ ​gözünde​ ​suçlu/​ ​vatan​ ​haini​ ​/teröristtir.​ ​Tarih​ ​boyunca egemenlere​ ​karşı​ ​ayaklanan​ ​ezilenler​ ​iktidarlar​ ​tarafından​ ​baskı​ ​ve​ ​zulüm​ ​görmüştür. Ezilenlerin​ ​şiddeti​ ​tam​ ​bu​ ​noktada​ ​meşrudur.​ ​Ama​ ​her​ ​şeyden​ ​önce​ ​zorunluluktur.​ ​“Bir​ ​kediyi köşeye​ ​sıkıştırırsanız​ o da ​son​ ​çare​ ​olarak​ ​sizi​ ​tırmalar.​ ​Devrimci​ ​şiddet​ ​tercih​ değil doğanın ve diyalektiğin yasalarının gereği zorunluluktur.”​ ​Bu​ ​zorunluluğu​ ​ortaya​ ​koyan​ ​olgu​ ​ezen-ezilen arasındaki​ ​çelişkilerdir.​ ​Ezilenlerin​ ​şiddeti​ ​tarihsel​ ​haklılık​ ​ve​ ​meşruluk​ ​zeminine​ ​dayanır. İşçi emeklerinin hiçe sayılarak düşük ücretlerle güvencesiz, sağlıksız ortamlarda çalışmalarına karşı işçilerin sermayenin karşısına dikilmeleri, binlerce yıllık ezilmişliğiyle her gün tacize, tecavüze, şiddete uğrayan kadınların öz savunma haklarını kullanmaları, dillerini, dinlerini, kültürleri yasaklanan halkların kendi özgürlüklerini istemeleri, cinsel yönelimleri nedeniyle ötekileştirilenlerin nefrete karşı örgütlenmeleri gibi onlarca mücadele pratiği ve hattı mevcut. Yeni Çertek’te maden işçileri ”Üreten biziz yöneten de biz olacağız diyerek haksızlığa ve sömürüye karşı grev yapmış direniş komiteleri kurmuş komünler örgütlemişlerdir. Yeni Çertek’te olduğu gibi farklı çelişkilerle belli talepler etrafında mücadele eden tüm ezilenler için ortak payda aynıdır tarihsel haklılık ve meşruluk!

Egemenlerin​ ​şiddeti​ ​devlet​ ​aygıtının​ ​ve​ ​sınıfların​ın ​oluşmasının​ ​bir​ ​ürünü​ ​olarak​ ​ortaya çıkmış​ ​ve​ ​şiddeti​ ​kurumsallaştırmıştır.​ ​Tarih​ ​boyunca​ ​bir​ ​sınıf​ ​diğer​ ​sınıfı​ ​şiddet​ ​yoluyla ezmiş,​ ​sömürmüş​ ​yok​ ​etmeye​ ​çalışmıştır. Devlet​ ​baskı​ ​ve​ ​zor​ ​aygıtlarını​ oluşturarak​ ​kendine​ ​yedeklediği,​ ​hakimiyet​ ​kurduğu,​ ​yığınlar üzerinden​ ​savaşı​ ​kışkırtmış​,​ şovenizm​ ​ve​ ​ırkçılık​ ​propagandası​ ​yapmış​ ​bir​ ​yandan​ ​da şiddeti/zoru​ ​ezilen​ ​kitlelerden​ ​yalıtmaya​ ​çalışmıştır.

Ezilenlerin​ ​şiddeti​ ​tepkisel​ ​bir​ ​hareket​ ​olarak​ ​gelişmiştir.​ ​Sosyalizm​ ​bilimsel​ ​temeller​ ​üzerine oturtulduğu​ ​zaman​ ​şiddet​ ​salt​ ​tepkisel​ ​bir​ ​dışavurum​ ​olmaktan​ ​çıkmış,​ ​ezilenlerin​ ​kurtuluşu ve​ ​nihai​ ​zaferi​ ​için​ ​zorunlu​ ​bir​ ​araç​ ​haline​ ​gelmiştir. Ezilenlerin şiddeti ile egemenlerin şiddeti arasındaki ​fark​ ​amaç-araç​ ​ilişkisidir. Egemenler​, şiddeti​ ​kendi​ ​varlık​ ​nedeni​ ​haline​ ​getirmiş ​ezilenler​ ​ise​ ​şiddeti​ ​kendi​ ​varlık hakkını​ ​kazanabilmek​ ​için​ ​bir​ ​yöntem​ ​olarak​ ​kullanmıştır.

Onur​ ​ve​ ​özgürlük​ ​isteyen​ ​ezilenler​ ​iktidarın​ ​karşında​ ​durabilmek​ ​ve​ ​kendi​ ​tasavvur​ ​ettiği dünyayı​ ​yaratabilmek​ ​için​ ​devrimci​ ​şiddeti​ ​toplumsal​ ​bir​ ​eksende​ ​örgütlemelidir.​ ​Çünkü ‘’şiddet​ ​ya​ ​da​ ​zor​ ​yeni​ ​bir​ ​topluma​ ​gebe​ ​olan​ ​her​ ​eski​ ​toplumun​ ​ebesidir.​ ​Zira​ ​devrimci​ ​şiddet, toplumsal​ ​hareketin​ ​sayesinde​ ​kendine​ ​yol​ ​açtığı​ ​ve​ ​ölmüş,​ ​fosilleşmiş​ ​politik​ ​biçimleri darmadağın​ ​ettiği​ ​vazgeçilmez​ ​bir​ ​araçtır.​ ​Bu​ ​çerçevede​ ​şiddet,​ ​yeni​ ​bir toplumun​ ​doğumunun​ ​olmazsa​ ​olmaz​ ​koşuludur

 

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here